Türk voleybolu bugün küresel bir marka haline geldiyse, bu başarıyı sadece yıldız oyuncuların smaçlarına ya da devasa bütçelere bağlamak büyük bir yanılgı olur. Ancak saha içindeki bu destansı yükselişin gölgesinde, yerli teknik adamların sistematik olarak değersizleştirildiği bir süreç işliyor. Sultanlar Ligi’nin en kritik eşiklerinde, bir yabancı antrenörün yaptığı stratejik hatalar kolaylıkla 'oyunun parçası' olarak kabul edilebilirken, aynı hamleleri yapan bir Türk hocanın bir anda yerden yere vurulması, spor kamuoyunun yüzleşmekten kaçındığı acı bir gerçek.

Yabancı meslektaşların finallerin ardından kendi ekollerine vurgu yapan özgüvenli çıkışları, sadece kişisel bir tercih değil; arkalarındaki kurumsal ve kültürel koruma kalkanının bir sonucu. Buna karşın, kendi evlatlarımız en küçük bir tökezlemede sosyal medyanın acımasız eleştiri oklarının hedefi oluyor. Bu durum, sadece antrenörlerimizin mesleki itibarına değil, aynı zamanda yerli antrenör yetiştirme vizyonumuza da ağır bir darbe indiriyor. Bir teknik direktörü sadece 'tüketim malzemesi' olarak gören anlayış, uzun vadede kendi kaynaklarını kurutmaya mahkumdur.

Voleybolun geleceğini dışarıdan ithal edilen bir sisteme bağlayıp yerli dokuyu yok saymak, sadece kısa vadeli bir konfor alanı yaratır. Türkiye Voleybol Federasyonu ve kulüp yönetimleri, bu linç kültürüne karşı duracak ve antrenörlerimizin mesleki onurunu koruyacak yapısal adımları atmak zorunda. Başarıyı başkalarının doğrularıyla alkışlamak yerine, kendi yetiştirdiğimiz değerlerin arkasında durabildiğimiz gün voleybolumuz gerçek potansiyeline ulaşacaktır. Türk antrenör, emeğinin karşılığını ne zaman bir 'yabancı hayranlığı' sığınağına sığınmadan alacak? Cevap, voleybolun geleceğini şekillendirecek asıl soru bu.