İzmir'in o kendine has dokusuyla bilinen, tarihiyle insan hikayelerinin iç içe geçtiği semti Basmane… İşte bu topraklarda yeşermiş, fakat kökleri başka diyarlara uzanmış insanların öyküsü, 'Bağlar, Kökler ve Tutkular' ile beyazperdede hayat buldu. İstanbul Film Festivali'nin dikkat çeken yapımları arasında yerini alan bu film, sadece bir sinema eseri olmanın ötesine geçerek, göçmenlik gerçeğinin ruhlarda bıraktığı derin yaraları, aidiyet duygusunun sancılarını ve zamanın akışına direnen tutkuları ustaca gözler önüne seriyor.

Mazlum Vesek'in 'Yakında ama Uzak Olanlar' başlığıyla kaleme aldığı bu değerlendirme, filmin alt metnindeki zenginliği ortaya koyuyor. Basmane, filmde bir geçiş noktası olmanın ötesinde, bir kimlik mücadelesinin yaşandığı, geçmişin ve geleceğin hesaplaştığı bir sahneye evriliyor. Burada yaşayan bireyler, bir yandan alıştıkları, bağlandıkları bu topraklarda kendilerine bir yer bulmaya çabalarken, diğer yandan da uzakta kalan vatanlarının özlemini yüreklerinde taşıyorlar. Bu karmaşık duygu durumu, filmin temel dinamiğini oluşturuyor.

Film, göçmenliğin getirdiği yabancılaşmayı, ötekileştirilmeyi ve bu süreçte yaşanan çaresizliği gerçekçi bir bakış açısıyla aktarıyor. Ancak tüm bu karanlık tablonun içinde bir umut ışığı yakmayı da başarıyor. Karakterler, karşılaştıkları tüm zorluklara rağmen tutunacak bir dal arıyor, köklerini yeniden keşfetme gayreti içine giriyor ve en önemlisi, hayatın tüm acımasızlığına rağmen içlerindeki o sönmeyen sevgiyi, tutkuları canlı tutmayı başarıyorlar. Festivaldeki izleyicilerin bu denli yoğun ilgi göstermesinin altında yatan sebep de bu samimi ve etkileyici anlatım biçimi.