Spor sahaları, mazeret üretme alanı değil, iradenin sahaya yansıtıldığı er meydanlarıdır. Cahit Yavuz'un Uğurcan ve Samet üzerinden yaptığı çıkış, aslında sadece iki oyuncuyu değil, profesyonel sporcu kimliğinin son dönemde içine düştüğü kırılganlığı hedef alıyor. Yenilginin sporun doğal bir parçası olduğu gerçeği baki; ancak mağlubiyetin nasıl karşılandığı, taraftarın kulübüyle kurduğu bağı belirleyen en temel unsur haline geldi.

Milyonların önünde, her saniyenin hayati önem taşıdığı o yeşil zeminde, sporcunun alışveriş merkezinde gezen birinden farksız bir ruh hali sergilemesi kabul edilebilir değil. Sahaya ayak bastığınız an, kişisel modunuzu bir kenara bırakıp o formanın ağırlığını taşımak zorundasınız. Eleştiriden korkan, mücadelesinden ödün veren isimlerin, 'muhallebi çocuğu' yakıştırmasıyla yüzleşmesi kaçınılmaz. Taraftar, galibiyetten önce terinin son damlasına kadar savaşan, pes etmeyi lügatinden çıkaran bir karakter bekliyor. Sonuç ne olursa olsun, dik duruş sergileyen her sporcu bu camianın baş tacıdır; ancak mücadele etmeyenin arkasında duracak bir kitle aramak beyhude bir çabadır.