İstanbul'un kalabalık ve telaşlı atmosferinde, Topkapı'da tarihe tanıklık eden bir yer var. Ancak bu kez karşımızda Topkapı Sarayı değil, şehrin kenarında unutulmaya yüz tutmuş hayatların son durağı: İsimsiz Eserler Mezarlığı. Burası, adı sanı bilinmeyen, geride bir miras bırakamayan, belki de sadece hayatta kalma mücadelesi verirken yorgun düşenlerin sessiz sedasız uykuya daldığı bir vaha. Mezar taşlarına kazınmış kişisel bir hikaye yerine, soğuk bir numara var; her biri kim bilir hangi yaşanmışlıkların, hangi umutların, hangi hayallerin sessiz bir yankısı.

Yazar Mazlum Vesek, bu sayıların ardındaki insanlığı, bu sessiz yığınak üzerinden bir kez daha hatırlatıyor. Büyük şehirlerin acımasız ritmi içinde, ekmek kavgası verirken savrulan, hayatın çemberinde kaybolan sayısız insan var. Bu kişiler, sadece bedenen değil, kimlikleriyle, anılarıyla, geleceğe dair kurdukları tüm düşlerle birlikte siliniyorlar. Mezarlığın bu çarpıcı adı, aslında hepimizin bir yerlerde görmezden geldiği, yüzleşmekten kaçındığı bir gerçeği tokat gibi çarpıyor yüzümüze: Bir insanın varlığı, yaşadığı sürece değil, ölümünden sonra da bir anlam ve hafıza taşımalı.

Bu mezarlık, modern yaşamın tüketim odaklı, hızla unutan acımasız yüzünün bir yansıması adeta. Her bir meftunun üzerine konulan numara, bir dönemin, bir öykünün, bir yaşamın iç burkan sessiz feryadı. Vesek, bu satırlarla, toplumsal hafızamızın zayıflığına dikkat çekiyor, bu isimsiz çığlığa kulak vermeye davet ediyor. Belki de bu sessiz mezarların ardındaki hikayeleri hatırlayarak, hayata tutunma mücadelesi verenlere karşı daha duyarlı, daha sahip çıkan bir toplum olabiliriz. Unutulanlar, aslında hiç yaşanmamış sayılmazlar; sadece hatırlanmayı beklerler.